
Pani Kasia przyjechała w sobotę „tylko na obiad”. Wyjeżdża z zapasami, które według wyliczeń mamy wystarczą do świąt, kiedy przyjedzie po następne.
Lista obejmuje 23 słoiki: cztery z bigosem, trzy z gołąbkami, rosół w słoiku trzylitrowym, ogórki kiszone, smalec ze skwarkami, buraczki, pasztet i dwa słoiki opisane jako „coś na kanapki”. Pierogi mama zamroziła w pudełku po lodach.
– Ona tam w tej Warszawie je jakieś sałaty z miski za 48 złotych. Widziałam na zdjęciu. Tam nie ma nic ciepłego, tylko pestki – mówi mama, pani Teresa.
Pani Kasia, 34-letnia projektantka, próbowała negocjować. Rozmowy trwały 40 minut i zakończyły się kompromisem: córka zabiera wszystkie słoiki, ale jeden oddaje. Mama dopakowała go z powrotem, gdy pani Kasia poszła do łazienki, i dołożyła jeszcze konfiturę „za karę”.
Dr hab. Józef Wekowski z Instytutu Migracji Słoikowej uważa, że to typowy przebieg wizyty. – Słoik jest najtrwalszą formą czułości w polskiej rodzinie. Matka nie mówi „kocham cię”, matka mówi „weź jeszcze ten z buraczkami”. Z naszych obserwacji wynika, że im dalej mieszka dziecko, tym większe są słoiki – wyjaśnia.
Przed wyjazdem pani Teresa obeszła samochód i sprawdziła, czy słoiki nie stoją za oknem od strony słońca. Słońca nie było, ale przestawiła trzy.
Pani Kasia dojechała do Warszawy. W lodówce zmieściło się dziewięć słoików. Resztę przechowuje u sąsiadki, w zamian za połowę bigosu.
