
Mieszkają w tym samym bloku od 1998 roku i do tej pory łączyło ich milczące porozumienie. Pan Jerzy złamał je dziś o 7:42, między trzecim a czwartym piętrem.
– Przeczytałem w kalendarzu na lodówce, że 21 listopada jest Dzień Życzliwości. Pomyślałem: dobra, raz w roku można – opowiada 59-letni pan Jerzy.
Sąsiad z dziewiątego piętra, pan Stefan, wszedł do windy na trzecim, gdzie wyrzucał śmieci. Pan Jerzy, zgodnie z planem, odwrócił głowę od wyświetlacza pięter i powiedział „dzień dobry”. Pan Stefan spojrzał na niego, potem na drzwi windy i wysiadł na czwartym. Do południa widziano go wyłącznie na schodach.
Sprawa szybko obiegła klatkę. – Jak ktoś mówi „dzień dobry” bez powodu, to znaczy, że coś sprzedaje albo zbiera podpisy. Albo zalał – mówi pani Hanna z parteru, która na wszelki wypadek sprawdziła sufit w łazience.
Dr hab. Teodor Ukłon z Instytutu Relacji Klatkowych tłumaczy, że reakcja sąsiada była naturalna. – Winda w polskim bloku to przestrzeń o szczególnym statusie. Obowiązuje w niej cisza oraz patrzenie w telefon albo na numer piętra. Pozdrowienie jest naruszeniem, które wymaga od drugiej strony odpowiedzi, a na to większość mieszkańców nie jest gotowa przed ósmą rano – wyjaśnia.
Po południu na drzwiach windy pojawiła się kartka: „Prosimy o zachowanie spokoju w windzie”. Nie była podpisana.
Pan Jerzy nie żałuje i zapowiada, że w przyszłym roku też się zdobędzie. – Ale na schodach. Żeby sąsiad miał dokąd uciec.
