
Rozmowy trwały od Wszystkich Świętych. Prowadzono je w trzech domach, przez dwa komunikatory i przez jednego wujka, który przekazywał stanowiska ustnie.
Pani Agata, 42-letnia nauczycielka, i jej mąż pan Tomasz co roku mają ten sam problem: jej rodzice mieszkają w Tarnowie, jego mama w miejscowości pod Bochnią, a Wigilia jest jedna. Od 2015 roku obowiązywała rotacja: w lata parzyste u jednych, w nieparzyste u drugich.
System przestał działać, gdy okazało się, że nikt nie pamięta, gdzie była Wigilia w 2020 roku. – Każdy pamiętał, że siedzieliśmy w maseczkach przy uchylonym oknie, ale nikt nie pamiętał, przy czyim oknie – mówi pani Agata.
Nowe porozumienie przewiduje stały harmonogram do 2031 roku, wpisany do kalendarza w telefonach wszystkich stron. Aneks numer 1 dotyczy barszczu: mama pana Tomasza przywozi własny w termosie, bo „u nich jest za słodki”. Aneks numer 2 reguluje, kto kupuje karpia, a kto udaje, że go je.
Dr hab. Stanisław Opłatek z Instytutu Negocjacji Rodzinnych zwraca uwagę na tempo prac. – Polska Wigilia to jedno z niewielu wydarzeń, które planuje się z większym wyprzedzeniem niż budżet państwa. I słusznie, bo budżet można potem znowelizować, a Wigilii nie – wyjaśnia.
W trakcie rozmów doszło do jednego kryzysu, gdy dziadek zapytał, czy w tym roku w ogóle będzie Wigilia, bo „przecież była niedawno”. Kwestię wyjaśniono w ciągu dwóch dni.
Porozumienie podpisały wszystkie strony. Wujek, który przekazywał stanowiska, został wyłączony z Wigilii do 2031 roku, bo – jak ustaliły obie rodziny – „wszystko przekręcał”.
