
Dwie pozostałe prace nauczycielka początkowo uznała za podejrzane, bo były z błędami.
Pani Elżbieta uczy polskiego od 22 lat. Temat „Jesień w moim mieście” zadaje co roku, bo – jak mówi – pozwala sprawdzić, czy uczniowie wychodzą z domu.
W tym roku dostała 23 prace, w których jesień była „symfonią barw”, liście „tańczyły w złotym blasku”, a Opole „otulało się mgłą niczym ciepłym szalem”. Wszystkie zaczynały się od słów „Oczywiście! Oto wypracowanie na temat…”, a kończyły pytaniem „Czy chcesz, żebym dodał więcej szczegółów?”. W jednej pracy znalazło się zdanie: „Jako model językowy nie mieszkam w żadnym mieście, ale mogę sobie wyobrazić”.
Jeden z uczniów, który prosi o niepodawanie imienia, tłumaczy, że nie planował oszukiwać. – Ja tylko poprosiłem o pomoc w pierwszym zdaniu. Potem jakoś samo poszło. Do końca.
Dr hab. Kazimierz Długopis z Instytutu Pisma Ręcznego i Ginących Umiejętności uważa, że szkoła jest w okresie przejściowym. – Uczniowie nie przestali pisać. Przestali tylko robić to, co było pisaniem. Wypracowanie stało się korespondencją między dwoma programami, a nauczyciel pełni w niej funkcję listonosza – wyjaśnia.
Dyrekcja szkoły zapowiada, że od grudnia wypracowania będą pisane w klasie, ręcznie, na kartkach z pieczątką. Rodzice dwójki uczniów zapytali już, czy to zgodne z RODO.
Pani Elżbieta wystawiła oceny. Dwie prace pisane samodzielnie dostały trójki. – Były z błędami, ale pierwszy raz od dawna miałam pewność, że ktoś z autorów mieszka w Opolu – mówi.
