Puste czerwone krzesełka na trybunach stadionu
hayati ilker ergün / Pexels

Pan Zenon uważa, że nie ma powodu zmieniać czegoś, co działało. Czapka nie była prana od 49 lat, bo – jak mówi – „to by wszystko zepsuło”.

REKLAMA

– W siedemdziesiątym siódmym stałem na Olimpijskim, na łuku, w tej czapce i w tym szaliku. Wygraliśmy 2:1. Od tamtej pory ze Szwedami we Wrocławiu nie przegrałem ani razu, bo nie chodziłem – tłumaczy pan Zenon, 71-letni emeryt z Krzyków.

Przygotowania do wtorkowego meczu Ligi Narodów zaczął w poniedziałek. Odtworzył jadłospis z listopada 1977 roku: jajecznica z czterech jaj, chleb ze smalcem i herbata w szklance z koszyczkiem. Szklankę pożyczył od szwagra, bo własną zbił w 1982 roku, „po tym, co wiadomo”.

Na stadion pojedzie tramwajem. – Wtedy bilet kosztował złotówkę. Dziś kupiłem w automacie i rozważam reklamację, ale nie przed meczem, żeby nie zapeszyć – mówi.

Entuzjazmu nie podziela żona, pani Krystyna. – Czapkę trzymamy w osobnym worku na balkonie. Przez dwa lata sąsiedzi myśleli, że mamy tam kota – opowiada.

Zjawisko zna dr Wiesław Odpukał z Instytutu Przesądów Sportowych. – Polski kibic nie wierzy w taktykę, wierzy w skarpetki. Nasze badania pokazują, że rytuał działa mniej więcej w połowie przypadków, czyli dokładnie tak samo jak jego brak. Dla kibica to wynik bardzo zachęcający – wyjaśnia.

Pan Zenon zapowiada, że w razie porażki czapki nie wyrzuci. – To będzie znaczyło, że to nie czapka, tylko szalik. Szalik pójdzie do prania. Na wiosnę.