Nowe badania: przeciętny poznaniak składa się w 80% z orzechów i masy makowej

Poznańscy dietetycy nie są jednak zaskoczeni.

– Wartość energetyczna jednego rogala wynosi od dziewięciuset do tysiąca dwustu kilokalorii. Teoretycznie więc zaledwie dwa lub trzy rogale zapewniłyby osobie dorosłej energię równą jej dziennemu zapotrzebowaniu kalorycznemu – mówi ASZdziennikowi dietetyczka Anna Nowak, której biuro mieści się w Pasażu Apollo znajdującym się w połowie drogi pomiędzy popularnym centrum handlowym Stary Browar a ulicą Święty Marcin.

– Sądząc jednak po tym, co widzę z okien mojego gabinetu, przeciętny poznaniak przekracza tę normę nawet dziesięciokrotnie.

Doktor Hanna Jabłońska z Wydziału Biologii na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza twierdzi jednak, że osoby mieszkające na terenie Poznania i okolic wykazują szczególną tolerancję na energię pochodzącą z rogali świętomarcińskich.

– Może to mieć związek z wyjątkowymi oddziaływaniami elektromagnetycznymi występującymi w Wielkopolsce. Choć zależności te nie są jeszcze do końca zbadane, moi koledzy i koleżanki z Wydziału Fizyki już teraz zauważyli, że w okolicach 11 listopada poznaniacy wykazują także ponadprzeciętną siłę fizyczną, dźwigając wielkie siaty z rogalami, których na co dzień nie byłby w stanie unieść nawet profesjonalny sztangista.

Rogale świętomarcińskie w Poznaniu nie przyczyniają się do przyrostu tkanki tłuszczowej. Jak się okazuje, to inne komórki w ciałach poznaniaków na kilka dni kurczą się i ściskają, aby zrobić miejsce rogalom.

W ten sposób, mimo że masa ciała przeciętnego poznaniaka się nie zmienia, zawartość rogalowych składników w ciele wzrasta do 78-80%, a w momencie kulminacyjnym osiąga wartość nawet 85%.

Tak wzmożona zdolność adaptacji trwa jednak tylko kilka dni w roku, aby już w połowie listopada organizm poznaniaka mógł wrócić do normalnego łaknienia pyr z gzikiem.