Medal dla 35-latka za pomoc w domu. Rozwiesił pranie na pierwszą prośbę żony

- Staram się odciążyć ją, jak mogę - mówi poważnie 35-latek, który wie, że jego żona nie zawsze jest w stanie po przyjściu z pracy poradzić sobie ze wszystkimi swoimi obowiązkami - odebrać dzieci od babci, ugotować obiad, posprzątać, uprać, wyprasować, zająć się wizytami lekarskimi młodszego synka i przygotować kostium lwa dla starszego.

Co ważne, Kamil - z typową dla wielkich ludzi skromnością - nie postrzega swojego osiągnięcia jako szczególnego bohaterstwa.

- To chyba oczywiste, że pomagam w domu. Wystarczy poprosić - mówi.

Rzecz jasna, 35-latek nie jest jasnowidzem i nie wie, co akurat ma do zrobienia żona. Jednak za każdym razem, gdy Asia wyznacza mu zadanie, stara się jej spełnić jej prośbę jak najsprawniej.

- Jasne, czasami trzeba mi o czymś przypomnieć raz czy dwa, ale nigdy się nie złoszczę i nie odmawiam pomocy - opowiada Kamil.

Jakie rady dałby innym małżeństwom? Zapytaliśmy.

- Wiem, że wiele kobiet nie potrafi jasno wyznaczyć mężowi zadań, a potem się wściekają, że robią wszystko same. Nie rozumiem takiego rodzaju zachowania - mówi 35-latek. - Ważne jest też, żeby dokładnie powiedzieć, czego się oczekuje. Kiedy ktoś słyszy "wstaw pranie", to nie jest jasna instrukcja. Warto wyjaśnić mężowi, jak ma posegregować kolory, do jakiego otworu trzeba wlać płyn i tak dalej, a nie potem mieć pretensje.

- W końcu nikt nie rodzi się z taką wiedzą - zauważa celnie Kamil.

To jednak nie wszystko. 35-latek jest zwolennikiem poglądu, że nie cały dom powinien być na głowie żony, bo to w końcu wspólna sprawa. Dlatego, oprócz pomocy Asi w jej obowiązkach, ma w domu także własne, męskie zadania, których musi dopilnować samodzielnie.

I kiedy tylko przepali się żarówka, od razu sam rozumie, że ma ją zmienić.