Chwila grozy widza w teatrze. Zacząłby klaskać po spektaklu, ale czeka, aż ktoś inny zacznie

Co jeśli zacznie klaskać pierwszy, a światło za chwilę się zapali i aktorzy wrócą kontynuować spektakl? Wezmą go za jakiegoś prostaka, który nie zna się na sztuce. Zrobi z siebie pośmiewisko na oczach dwustu osób. W teatrze konesera od ignoranta oddziela jedynie cienka linia i Paweł bardzo nie chciał się znaleźć po niewłaściwej stronie.

Spektakl mu się podobał. Podobał mu się, bo go zrozumiał. Nie było tarzających się po podłodze i krzyczących gołych ludzi, jak ostatnio. I chociażby za brak tarzających się po podłodze i krzyczących gołych ludzi Paweł chciał nagrodzić spektakl oklaskami.

– Dobra, robię to – pomyślał.

Pot wystąpił mężczyźnie na czoło, kiedy uniósł trzęsące się dłonie. Wziął lekki zamach i...

Klask.

Paweł odruchowo rozejrzał się po sali, potem spojrzał na swoje dłonie.

Klask. Klask.

Dźwięk dochodził z drugiej strony sali. Do samotnych oklasków dołączały kolejne.

Paweł odetchnął z uczuciem olbrzymiej ulgi i sam zaczął bić brawo. W myślach dziękował bohaterowi, który zaczął lawinę braw i zdjął z pozostałych widzów ciężar odpowiedzialności. Uśmiechał się szeroko, a w jego oczach szkliły się łzy. Klaskał coraz mocniej i mocniej, przeżywając prawdziwe katharsis.

W końcu, w chwili uniesienia, Paweł podniósł się z miejsca. Zaczął owację na stojąco, krzycząc w stronę aktorów "Łooooł!".

Rozejrzał się po sali. Oprócz niego nikt nie wstał.