Okazuje się, że w ludzkości jest jeszcze nadzieja, choć niezbyt wielka. Kiedy spacerując z córkami, pani Nina zauważyła wpadającego do Odry starszego mężczyznę, jako jedyna zareagowała i rzuciła się mu na pomoc. Reszta obecnych na miejscu osób dalej popijała kawkę, śmiała się i wyciągała telefony, żeby nakręcić śmieszną sytuację.
Okej, zakładamy, że nie wszyscy świadkowie wypadku byli psychopatycznymi prototypami człowieka. Niektórzy z nich z pewnością zamarli i nie byli w stanie lub nie wiedzieli, jak zareagować – tak jak często ma to miejsce w sytuacji szczególnie stresowej.
Żaden z mechanizmów obronnych człowieka przechodzącego traumę nie przewiduje jednak wyśmiewania osoby, która znajduje się w sytuacji zagrożenia życia, i filmowania traumatycznego zajścia, żeby potem je sobie oglądać i pokazywać znajomym.
— Schodziłam z dziećmi z górki, kiedy minął nas starszy pan, który zaczął się dziwnie telepać. Potknął się w miejscu, gdzie już kończą się barierki, i stoczył się z wysokiej skarpy do fosy. Widziałam, jak uderzył się kilka razy w głowę. Jeszcze ostatkiem sił próbował się utrzymać drzewa, ale półprzytomny wpadł do wody — powiedziała "Gazecie Wyborczej" Nina Dzierzecka z Wrocławia.
— Jego wierzchnie ubranie zakryło mu twarz, na dodatek miał też plecak. Krzyczałam, próbowałam wydawać mu polecenia, żeby odepchnął się nogami, żebym mogła go sięgnąć z brzegu, ale w tym stanie nic już do niego nie docierało. Ludzie zaczęli komentować: "pewnie pijany", śmiać się i wyciągać telefony do nagrywania. W pobliskiej kawiarni nie było ani jednego wolnego stolika, ale nikt stamtąd nie zareagował.
Brzmi okropnie? To jednak nie wszystko! Bo kiedy na miejscu pojawiła się policja, pogotowie i straż pożarna, nikt nawet nie zainteresował się stanem pani Niny, która po samodzielnym wyciągnięciu dorosłego mężczyzny z zimnej wody musiała przejść boso po brzegu, na którym leżało potłuczone szkło. Jak wspomina, ok. 12 godzin później zorientowała się, że jeszcze jeden odłamek nadal tkwił w jej stopie.
Łał, teraz to już chyba nic gorszego nie możemy napisać, prawda? No to zapnijcie pasy! Zanim informacje o czynie pani Niny dotarły do "Gazety Wyborczej", sytuację spróbowała opowiedzieć należąca do Orlenu "Gazeta Wrocławska". Niestety, dziennikarzom propisowskiego pisma i tym razem nie udało się nie minąć z prawdą.
— Zmieszali mnie z błotem. Napisali, że ratownicy udzielali pierwszej pomocy kobiecie, która próbowała ratować tonącego mężczyznę, bo była pod wpływem środków odurzających. To była nieprawda! Ratownicy udzielali pomocy pani, która siedziała wcześniej nad fosą i przez używki akurat w tym czasie zasłabła. Ale nie miała nic wspólnego z ratowaniem tonącego. Ja tej pani nie oceniam, bo nie wnikam, co drugi człowiek robi ze swoim życiem. Ale ta sytuacja sprawiła wiele przykrości mnie i mojej córce, bo jej koledzy ze szkoły przeczytali ten tekst i śmiali się z niej, jaką to ma matkę — mówiła mama 11-latki i 15-miesięcznej dziewczynki.
Wnioski nasuwają się same: nie bądźmy jak ludzie śmiejący się z cudzego nieszczęścia z telefonami w ręku. Nie bądźmy jak pracownicy służb ratunkowych, którzy wydają swoim podwładnym polecenie nieratowania potrzebujących. Nie bądźmy jak dziennikarze "Gazety Wrocławskiej".
Bądźmy jak pani Nina.
To jest ASZdziennik, ale to prawda.
Nie przegap żadnej ważnej wiadomości i obserwuj nas w Google News!