Dramat widza. Już w styczniu zobaczył najlepszy film 2018 roku i nie ma już po co chodzić do kina

Bartek poszedł na "Trzy billboardy za Ebbing, Missouri" w zasadzie przypadkiem. Zobaczył, że film wygrał Złotego Globa za najlepszy dramat i z ciekawości sprawdził, kiedy będzie polska premiera. Dopiero drugiego lutego, ale Bartek zauważył, że właśnie grają go przedpremierowo. Więc kupił bilet.

– Martin McDonagh nakręcił fajne "In Bruges", ale potem sporo słabszych "7 psychopatów", więc jakoś specjalnie się nie nastawiałem – mówi Bartek. – Gdyby ktoś mnie wtedy ostrzegł...

Nie miał pojęcia, że zobaczy niesamowitą opowieść o bólu, poczuciu straty i nakręcającym spiralę przemocy gniewie, ale też nadziei i miłości. Nie spodziewał się połączenia dramatu, kryminału, współczesnego westernu i komedii tak czarnej, że zostawia odciski palców na węglu.

– Film tak mnie wbił w fotel, że po seansie musiałem prosić obsługę kina, żeby mnie wyciągnęła – opowiada mężczyzna. – Reżyser mistrzowsko na zmianę buduje i rozładowuje napięcie. W jednej chwili jesteś przytłoczony i przerażony, sekundę później wybuchasz śmiechem. W mgnieniu oka przeskakujesz między powagą a groteską. Jaki inny film w 2018 da mi chociaż namiastkę takiego rollercoastera?

Kiedy do tego wszystkiego Bartek wspomina błyskotliwe dialogi, doskonale zbudowane, nieoczywiste postaci i świetne kreacje aktorskie, jego głos się łamie, a w oczach pojawiają się łzy.

– B-błagam, nie popełniajcie tego błędu, nie idźcie na "Trzy billboardy za Ebbing, Missouri" albo skończycie jak ja – apeluje.